Jak pogrzebiecie w dziale "Nasze Nysy" to trochę się działo
Wiesław w swojej relacji z remontu N59 pokazał ramę cynkowaną natryskowo.
Ja miałem kiedyś do czynienia z ramą cynkowaną ogniowo (zanurzeniowo)...
Generalnie w kontekście całej tej naszej rozmowy o odrdzewianiu... - cudów nie ma.
Od pewnego etapu korozji lekarstwem jest tylko szlifierka
i wycięcie zżartego fragmentu. Bywa czasem i tak, że element (np rama - choć to raczej np w GAZie 69 niż w Żuku) jest tak skorodowany, że naprawić można tylko poprzez wymianę.
Parę luźnych spostrzeżeń i doświadczeń... O cynkowaniu najważniejsze (praktycznie wszystko) napisal już
tstiller. Dodatkowo podkreślę tylko kwestię przystosowania konstrukcji do cynkowania w praktyce. Z naszych aut żadne nie było pomyślane do pokrywania czymkolwiek zanurzeniowo. Najprędzej jeszcze da radę Żuk (na koniec produkcji był tak malowany podkładami). Nysa - karoseria - ma taką konstrukcję, że nijak nie wypłuczemy z niej całego kwasu od wytrawiania... a to jest równoznaczne z katastrofą. Można cynkowac elementy, ale co ze spawaniem? I tak w najtrudniej dostępnych miejsacach nagrzejemy blachę i wytopimy/wypalimy cynk. Z perspektywy czasu uznalem, że cynkowanie ramy (zanurzeniowo) nie miało większego sensu...
Odrdzewianie - cortanin itp - trzeba mieć świadomość, że to wszystko to są środki do usuwania rdzy tylko o drobnym stopniu zaawansowania. To, co większości osób przeciętnie koajrzy sie z "zardzewiały" - czyli juz pomarańćzowe, rude, brązowe, zamiast srebrzystego - to już jest nieco poza skalą, do jaiej te środki przewidziano.
Podkład epoksydowy - jak najbardziej najlepsza na dziś, ogólnodostępna rzecz - ale tylko i wyłącznie na czystą stal. Resztki jakichś starych powłok, dobrze trzymające się podłoża - loteria. Zwykle epoksyd na nich dobrze usiądzie i chwyci - ale nie musi. Opracowany i przewidziany jest pod kątem czystego, "nowego" podłoża.
Piaskowanie - mówimy tak potocznie o każdym czyszczeniu dowolnym ścierniwem, czy jak piaskowanie to piasek? Piasek jest pozornie najtańszym ścierniwem... Ale żeby mieć gwarancję dobrego przylegania powłok podkładów i lakierów, element po piaskowaniu piaskiem tzreba dalej obrabiać. Piasek zostawia dużo jakichś chemicznych "zanieczyszczeń". Dużo lepsza pod tym względem jest szlaka pomiedziowa - tylko w caloksztalcie mało kto ją stosuje. Piasek też najbardziej nagrzewa obrabianą powierzchnię (wzrasta ryzyko pofalowania elementu - oprócz umiejętności piaskującego). Pod kątem przygotowania pod lakier dużo lepsza jest soda oczyszczona - ale ta znowu nie ruszy większej rdzy jako takiej. Super jest szkiełkowanie na mokro (ścierniwem jest proszek szkalny). Tylko znowu kłania się kwestia kosztów - no i znowu "mokro"
Ale nie ma jednej uniwersalnej najlepszej metody - w praktyce przy zabytowym / starym nadwoziu trzeba stosować ich kilka - albo pogodzić się z jakimś kompromisem i koniecznością dodatkowej obrobki na innym etapie.
Jeszcze w kwestii podkładów - gdzie się da i podłoże jest czyste, jak nowe - epoksyd. Gdzie się nie da (mniejsza o powody) - robotę robi farba podkładowa czerwona tlenkowa. Idzie toto jeszcze kupić w niektórych sklepach, jest używane wciąż na kolei.
Generalnie - o ile nie robimy czegoś od zera, z nowej blachy, to prawie każdy egzemplarz auta to nieco inny przypadek. Jest mnóstwo wspólnych i powtarzalnych etapów, ale nie ma szczegółowej, 100% powtarzalnej technologii - poza "usunać całą rdzę" i "zabezpieczyć jak tylko się da najlepiej"
P.S.
Historyk1985 pisze:
Przyznaję, że jeśli bym się dorobił na czymś fortuny, to sam bym chętnie taki zakład otworzył
A co, jeśli to jest odwrotnie? "Otworzyłem taki zakład i dorobiłem sie fortuny" - ?
:
